Create a Joomla website with Joomla Templates. These Joomla Themes are reviewed and tested for optimal performance. High Quality, Premium Joomla Templates for Your Site
Namco - królowie gier arcade, część 1
Namco - królowie gier arcade, część 1
  • Retro
  • Posted

Namco - królowie gier arcade, część 1

Każda firma produkująca gry ma gdzieś swój punkt G bez którego nie rozwijała by się tak dobrze. Jedna jest dobra w produkcji gier na konsole, inna na, kolejna woli produkować flippery i planszówki. Firma, której temat podejmuję dziś, była (lub wciąż jest) najlepsza w gry na automaty arcade. Począwszy od żyjącej jeszcze legendy i ikony gier - Pac-Mana - przez Tekkena, a kończywszy na serii Wangan Midnight - oto historia Namco.

Na początku był... koń

1 czerwca 1955 roku japoński biznesmen Masaya Nakamura założył w Tokio firmę pod nazwą Nakamura Seisakusho. Nakamura, były inżynier marynarki wojennej w czasie II wojny światowej, wykorzystał 3000 dolarów na zakup dwóch mechanicznych koni na biegunach i zainstalowanie ich w ogrodzie na dachu domu handlowego Yokohama. Każdego dnia Nakamura sprzątał i naprawiał konie, jeśli było to konieczne, i witał kolejne matki z dziećmi. Stworzył on również grę polegającą na łapaniu złotych rybek dla tego samego sklepu, jednak rybki zginęły podczas ataku tajfunu. Nakamura Seisakusho została przemianowana na Nakamura Manufacturing Company w 1959 roku, a kilka lat później zawarł umowę z siecią Mitsukoshi, aby zainstalować maszyny dla dzieci w ich sklepie w Nihonbashi w Tokio. Mechaniczna maszyna o nazwie Roadaway Race była ruchomym pociągiem, który okazał się bardzo popularny wśród dzieci, co skłoniło Mitsukoshi do zawarcia umowy na instalację podobnych rozrywek we wszystkich sklepach sieci.

Mechaniczne konie Nakamury

Ponieważ biznes dobrze prosperował Nakamura Manufacturing rozpoczęła tworzenie także innych gier mechanicznych. Jedną z takich gier był Periscope z 1965 roku, który, jak twierdził Nakamura, był pierwszym, który sam zaprojektował. Rok później pomysł ten podjęła Sega i szybko puściła swoją wersję Periscope w świat, dzięki czemu jest ona dziś bardziej popularna i rozpoznawalna. Nowy zakład produkcyjny został otwarty w 1966 roku, aby firma mogła budować własne konie mechaniczne - w tym samym roku Nakamura zawarł także umowę z The Walt Disney Company, aby produkować przejażdżki dla dzieci z wykorzystaniem wizerunków ich postaci. W 1971 roku Nakamura Manufacturing rozpoczęła wydawanie gier pod nazwą Namco, akronimem ich nazwy, i rozpoczęła produkcję kilku elektromechanicznych gier arkadowych na monety, takich jak Racer w 1970 roku oraz Formuła X w roku 1972. Firma utworzyła także dział robotyki, kierowany przez Shigeki Toyamę, który produkował roboty do użytku w centrach rozrywki i innych lokalizacjach. 

Oryginalny Periscope od Namco

Przejęcie japońskiego Atari 

W 1973 roku Atari Inc. otworzyła japoński oddział pod nazwą Atari Japan, kierowany przez dyrektora generalnego Hideyuki Nakajimę. W ten sposób założyciel Atari, Nolan Bushnell, starał się dystrybuować swoje gry poza Stanami Zjednoczonymi i zdobyć przyczółek w rozwijającej się japońskiej rozrywce na monety. Nakamura odwiedził Atari w Japonii wkrótce po utworzeniu i rozmawiał z Bushnellem na temat sprzedaży gier. Na początku firma działała w sposób katastrofalny. Nakamura przypisywał to na rzecz słabą konserwację i umieszczanie gier w nieodpowiednich lokalizacjach w całym kraju. Nakajima, który wykorzystywał swoje osobiste oszczędności, aby utrzymać działalność firmy twierdził, że pracownicy kradną jego pieniądze i błagał Bushnella, by kontynuować życie oddziału, jednak dekapitalizacja spowodowała, że ​​Bushnell zamknął Atari Japan już w rok po utworzeniu i sprzedał go oferentowi, który zaoferował najwyższą cenę. Sega zaoferowała firmie 50 tys. dolarów, jednak Nakamura uznał tę okazję za świetny sposób na wejście na rynek gier wideo i oferując 800 tys. dolarów zaskoczył konkurencję. Po sfinalizowaniu umowy opiewającej ostatecznie na  500 tys. dolarów Nakajima utrzymał swoją posadę, firma została także głównym japońskim dystrybutorem Atari. W tym momencie Nakamura Manufacturing była szóstą co do wielkości firmą specjalizującą się w grach w Japonii.

Bushnell i Nakamura szybko porozumieli się w sprawie Atari Japan

Zobacz także: Steve Jobs karierę zaczynał w Atari

Atari pokazało Nakamurze swój Breakout w 1976 roku. Gra ta była komercyjnym sukcesem w USA i gdy Nakamura tylko ją zobaczył rozpoznał w niej pewniaka na hit i zaoferował sprzedaż gry w Japonii. Ku swojemu rozczarowaniu Atari zezwoliło Nakamura Manufacturing jedynie na dystrybucję gry w tym kraju i zabroniono mu wyłącznych praw do produkcji. W odpowiedzi Nakamura poprosił o jak najwięcej automatów z Breakout. Po wydaniu jej w kraju kwitnącej wiśni Nakamura obserwował niezwykły wzrost liczby gier typu block breaker zalewających rynek - po zbadaniu sprawy dowiedział się, że klan Yakuza tworzy podróbki produktu Atari. Ten poinstruował swój personel, aby zbadał fabryki, które Yakuza wykorzystał do ich utworzenia, a on sam spotka się z liderem grupy, aby poprosić o zaprzestanie produkcji. Zamiast tego lider zaproponował stłumienie konkurentów Nakamury i uczynienie jego firmy największą w branży gier wideo. W obawie, że doprowadzi to do upadku zarówno jego firmy, jak i całej branży, Nakamura odmówił i zamiast tego poprosił Atari o dostarczenie mu dodatkowych sztuk gry w celu zalania rynku.

Aby omówić problem Breakout w Japonii Nakamura i Nakajim, polecieli do Londynu, aby spotkać się z Bushnellem na dorocznych targach Music Operators Association (MOA). Nakamura twierdzi, że Bushnell... miał wtedy kaca i nie był w stanie go słuchać, co doprowadziło do jego decyzji, że Nakamura Manufacturing po prostu wyprodukuje swoje wlasne szafki Breakout. W efekcie uczyniło to jego firmę jedną z największych growych firm w Azji. Bushnell zaprzeczył tym stwierdzeniom mówiąc, że on i Atari nie byli świadomi, że Nakamura produkuje własne maszyny Breakout i mieli wrażenie, że już ich nie potrzebują, wierząc, że gra nie przyjęła się w Japonii. Niedługo potem przedstawiciel Atari odwiedził kraj kwitnącej wiśni i poinformował, że widział więcej szafek niż zleciła firma, co doprowadziło do kłótni między Nakamurą i Atari, która zakończyła się wygraną na korzyść Atari pod koniec lat siedemdziesiątych. W 1977 roku Nakamura Manufacturing została przemianowana na Namco ze spółką corką Namco Enterprises Asia w Hongkongu - na wniosek Nakajimy, Namco otworzyło także oddział w Ameryce Północnej o nazwie Namco America. Siedziba główną tej firmy mieściła się kilka przecznic od budynku Atari w Sunnyvale w Kalifornii. Nakamura został głównym prezesem, a Nakajima prezesem spółki. Wkrotce Nakajima zatrudnił adwokata Dennisa Wooda, a później mężczyznę o imieniu Satish Bhutani, który został wiceprezydentem. Namco America miało za zadanie sprzedaż wszystkich produktów Namco w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie na podstawie umów licencyjnych z innymi firmami, w szczególności z Midway Games i Atari. W 1977 roku Namco wydało Shoot Away w Japonii, udaną strzelankę mechaniczną, która stała się pierwszą grą firmy dystrybuowaną poza Japonią.

Pierwsze mega hity

Na podstawie sukcesu umowy z Atari w Japonii Nakamura stwierdził, że warto byłoby zainteresować się tworzeniem własnych gier, zamiast wydawać tylko gry innych producentów. Doprowadziło to do zakupu nadwyżki mikrokomputerów PDA-08, bezpośrednio od NEC, i poinstruowania pracownikóww celu zbadania sprzętu, jednocześnie zatrudniając inżynierów oprogramowania do pracy pod jego kierownictwem. W ten sposób świat ujrzał Gee Bee, był październik 1978 roku. Gee Bee zaprojektowana została przez nowego w firmie Tora Iwataniego. Gremlin Industries wydało grę poza Japonią, mimo tego, że nie do końca spelniała ona wymagania firmy. Pomogła jednak Namco zdobyć silniejszą pozycję na rynku. Rok później, po przytłaczającym sukcesie Space Invaders, Namco wydało Galaxian, uznaną za jedną z pierwszych gier wideo wykorzystujących grafikę RGB. Galaxian był ogromnym hitem, co skłoniło Namco do skontaktowania się z Midway Games w nadziei na wypuszczenie jej poza granicami. Midway zgodził się na umowę po zapoznaniu się ze słupkami sprzedaży Galaxiana w Japonii. W ten sposób Namco stało się największym partnerem Midway w zakresie importu gier wideo. Po wydaniu gry Namco zaimportowało dwa automaty Death Race od Exidy, aby potencjalnie wypuścić grę w Japonii, jednak plany te zostały odrzucone z powodu przemocy i kontrowersji występujących w tej grze.

Galaxian - pierwszy duży sukces Namco

Pod koniec 1979 roku, wspomniany wcześniej Toru Iwatani, był rozczarowany rozwijającym się japońskim przemysłem gier wideo obfitujących jedynie w gry wojenne oraz klony Ponga. Iwatani postanowił więc stworzyć grę, która spodoba się kobiecej cześci graczy, wykorzystując urocze postacie i łatwą do zrozumienia grę, opartą na koncepcji... jedzenia. Główny bohater został oparty na zdjęciu pizzy z usuniętym plasterkiem oraz od zaokrąglenia japońskiego symbolu kuchi, co oznacza usta. Efektem końcowym był Pac-Man, początkowo wprowadzony do obrotu w maju 1980 roku, a wydany później tego samego roku w lipcu jako Puck Man w Japonii. Pac-Man odniósł astronomiczny sukces na całym świecie, szybko sprzedając ponad 100 tys. sztuk automatów i stając się najlepiej sprzedającą się i najlepiej zarabiającą grą arcade wszech czasów. Niektóre lokale z automatami zakupiły całe rzędy szaf z Pac-Manem. W Stanach Zjednoczonych, gdzie został opublikowany przez Midway Games, postać Pac-Mana była na wszędzie, od płatków śniadaniowych po animowany serial telewizyjny, wyprodukowanym przez Hanna-Barbera. Hitowy singiel oparty na grze nagrany przez Buckner & Garcia - Pac-Man Fever, stał się jednym z najlepiej sprzedających się albumów z 1982 roku. Postać Pac-Mana stała się odtąd ikoną popkultury i oficjalną maskotką Namco, występującą w ponad 30 licencjonowanych kontynuacjach i spin-offach.

Zobacz także: W 1980 roku wydano grę Pac-Man

Pac-Man - największy sukces Namco i jedna z najlepszych gier na świecie

Po Pac-manie Namco nadal wydawało dobre gry, osiągających komercyjny sukces całej złotej ery gier arcade w 1980 roku, w tym Rally-X (1980), Galaga (1981), Dig Dug (1982), Pole Position (1982), Xevious (1983), Mappy (1983) i The Tower of Druaga (1984), przy czym wiele z nich jest cytowanych jako wpływowe na przemysł jako całość. Aby promować swoje gry w japońskim centrum gier został wydany bezpłatny biuletyn o nazwie Namco Community Magazine NG, zawierający wywiady z twórcami i informacje o nadchodzących wydaniach. Oddział Namco America szybko się rozrósł i przyniósł znaczne kwoty przychodów, głównie ze względu na umowy licencyjne z Midway i Atari. W 1984 roku Famicom dominował na rynku konsol domowych, jednak rozwój nowych gier dla tego systemu był powolny - aby temu przeciwdziałać Nintendo stworzyło program licencjonowany w którym firmy zewnętrzne mogły produkować dla niego gry. Dla Namco była to kolejna szansa. Jako pierwsza firma dołączyli do programu i zaczęto przenosić niektóre z najbardziej popularnych tytułów arkadowych pod marką Namcot, poczynając od Galaxian. Wersja Xeviousa na Famicoma, jedna z największych gier arcade w Japonii w tym czasie, stała się pierwszym app kilerem konsoli z ponad 1,5 milionem sprzedanych egzemplarzy. Namco rozpoczęło także produkcję gier na MSX.

Koniec części 1.
Wpis pochodzi z bloga Arcadyana - historia gier video